01) เอกสารทดสอบนี้ใช้เนื้อหาภาษาไทยต่อเนื่องหลายย่อหน้าเพื่อจำลองรายงานจริงที่มักจะยาวเกินความสูงของกระดาษหนึ่งหน้า
02) เมื่อไม่เปิด fit-to-page ระบบอาจได้สองหน้า แต่เมื่อเปิด fit-to-page ควรคำนวณสเกลที่เหมาะสมเพื่อให้คงเป็นหน้าเดียว
03) ย่อหน้าทุกบรรทัดตั้งใจให้มีความยาวระดับกลางและมีการจัดข้อความแบบ justify เพื่อเพิ่มความหนาแน่นของคอนเทนต์
04) การทดสอบนี้ไม่มี page-break แบบ hard break ดังนั้นผลลัพธ์ควรสามารถหาสเกลเพื่อรวมเป็นหน้าเดียวได้จริง
05) ทีมทดสอบสามารถใช้ไฟล์นี้เป็น baseline สำหรับ regression ของฟีเจอร์ page scale และ fit-to-page ในทุก release
06) หากการคำนวณสเกลผิดเพี้ยน เอกสารอาจล้นไปหน้าใหม่หรือย่อมากเกินจำเป็นจนเหลือพื้นที่ว่างมากผิดปกติ
07) เป้าหมายของการปรับคือหาค่าสเกลสูงสุดที่ยังคงอยู่ในหนึ่งหน้า เพื่อรักษาความอ่านง่ายและความสมดุลของ layout
08) การทดสอบนี้จึงช่วยล็อกพฤติกรรมว่าระบบไม่ควรเด้งไปที่ 10% โดยไม่จำเป็น หากยังมีสเกลที่ดีกว่าใช้ได้อยู่
09) เพิ่มข้อความเพื่อให้เอกสารยาวพอที่จะเห็นผลของอัลกอริทึม fit อย่างชัดเจนทั้งกรณีเปิดและปิดฟีเจอร์
10) ในงานจริง เราต้องการเอกสารที่มีคุณภาพสายตาใกล้ต้นฉบับ ไม่ใช่เอกสารที่ย่อมากจนอ่านยากหรือเว้นพื้นที่เสียเปล่า
11) การใช้ข้อความไทยยังช่วยตรวจว่าการจัดวรรณยุกต์และการตัดคำยังถูกต้องหลังจากปรับสเกลทั้งหมดของหน้า
12) ฟีเจอร์ fit-to-page ควรทำงานร่วมกับ text shaping, table layout และ rendering pipeline โดยไม่เกิด regression ข้ามโมดูล
13) เพิ่มความยาวของเอกสารอีกเล็กน้อยเพื่อบังคับให้เกิดสองหน้าในสเกล 100% บนกระดาษ A4 มาตรฐาน
14) เมื่อสเกลถูกคำนวณอย่างถูกต้อง เอกสารนี้ควรถูกรวมกลับมาเป็นหน้าเดียวโดยยังคงอ่านข้อความได้ตามปกติ
15) ทดสอบซ้ำหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าการคำนวณ deterministic และไม่เกิด jitter ในจำนวนหน้าระหว่างรันต่างรอบ
16) ควรตรวจสอบด้วยว่าการแสดงผล border และสีพื้นหลังไม่เสียรูปทรงหลังการปรับสเกลที่ระดับทั้งหน้า
17) เนื้อหาท้ายเอกสารเพิ่มความยาวต่อเนื่องเพื่อให้แน่ใจว่าขอบล่างของหน้าถูกใช้งานจริงและไม่เหลือช่องว่างมากเกินจำเป็น
18) สุดท้าย ผลลัพธ์ที่คาดหวังคือ fit-to-page ให้ได้ 1 หน้า พร้อมสเกลที่เหมาะสมและการอ่านที่ยังคงความชัดเจน
19) บรรทัดเสริมสำหรับความหนาแน่นของเนื้อหาและการยืนยันว่าฟีเจอร์ยังเสถียรเมื่อข้อความมีหลายย่อหน้าอย่างต่อเนื่อง
20) บรรทัดปิดท้ายเพื่อใช้เป็นจุดสังเกตบริเวณขอบล่างของหน้าเมื่อเปิดหรือปิด fit-to-page ในกระบวนการทดสอบจริง
21) ข้อความเพิ่มรอบที่หนึ่งเพื่อดันเนื้อหาให้เกินหน้าเดียวและตรวจพฤติกรรมการแบ่งหน้าเมื่อสเกลยังไม่ถูกปรับลด
22) ข้อความเพิ่มรอบที่สองเพื่อทดสอบว่าระบบยังรักษาการจัดย่อหน้าแบบ justify และช่องไฟระหว่างบรรทัดได้ตามคาดหวัง
23) ข้อความเพิ่มรอบที่สามเพื่อยืนยันว่าการคำนวณความสูงสะสมของบล็อกข้อความไม่คลาดเคลื่อนหลังผ่านขั้นตอน shaping
24) ข้อความเพิ่มรอบที่สี่เพื่อจำลองรายงานทางธุรกิจที่มีข้อความยาวและภาษาทางการจำนวนมากในหน้าเดียว
25) ข้อความเพิ่มรอบที่ห้าเพื่อตรวจว่าการเรนเดอร์เส้นขอบของกล่องเนื้อหายังพอดีกับพื้นที่เมื่อมีการย่อสเกลหน้า
26) ข้อความเพิ่มรอบที่หกเพื่อทดสอบความต่อเนื่องของ baseline และตำแหน่งวรรณยุกต์เมื่อสเกลเปลี่ยนแบบ global
27) ข้อความเพิ่มรอบที่เจ็ดเพื่อยืนยันว่าฟีเจอร์ fit-to-page ไม่ลดสเกลมากเกินจำเป็นจนความอ่านง่ายลดลง
28) ข้อความเพิ่มรอบที่แปดเพื่อตรวจว่าเอกสารยังรักษา margin และระยะขอบตามที่กำหนดไว้เดิมอย่างถูกต้อง
29) ข้อความเพิ่มรอบที่เก้าเพื่อสร้างกรณีทดสอบที่ใกล้เคียงเอกสารจริงในงานราชการและงานวิชาการ
30) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบเพื่อเสริมความหนาแน่นของคอนเทนต์และดูพฤติกรรมเมื่อขอบล่างของหน้าเริ่มตึงตัว
31) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบเอ็ดเพื่อยืนยันว่าหลังการย่อสเกลแล้วจำนวนหน้ายังคง deterministic ระหว่างการรันหลายครั้ง
32) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบสองเพื่อทดสอบว่าการจัดข้อความที่มีสัญลักษณ์วรรคตอนหลายแบบยังไม่แตกบรรทัดผิดจุด
33) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบสามเพื่อใช้ตรวจภาพรวมของ layout engine ในกรณีเอกสารยาวแบบไม่มี hard page break
34) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบสี่เพื่อสร้างภาระงานที่เสถียรสำหรับ regression test ในทุกสาขาการพัฒนา
35) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบห้าเพื่อวัดว่าพื้นที่ว่างท้ายหน้าไม่มากเกินไปเมื่อระบบเลือกสเกลสูงสุดที่ยังคงหน้าเดียว
36) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบหกเพื่อย้ำจุดประสงค์ว่าต้องการเอกสารหน้าเดียวที่ยังอ่านง่ายและสวยงามแบบใช้งานจริง
37) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบเจ็ดเพื่อตรวจว่าองค์ประกอบทุกส่วนไม่ซ้อนทับกันหลังการคำนวณ fit-to-page ในขั้นสุดท้าย
38) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบแปดเพื่อให้เกิดแรงกดกับตัวแบ่งบรรทัดและการจัดช่องไฟในกรณีข้อความยาวต่อเนื่อง
39) ข้อความเพิ่มรอบที่สิบเก้าเพื่อตรวจสอบว่าบรรทัดท้ายยังอยู่ในพื้นที่พิมพ์และไม่ถูกตัดตกจากขอบกระดาษ
40) ข้อความเพิ่มรอบที่ยี่สิบเพื่อปิดเคสทดสอบหลักและยืนยันว่าฟีเจอร์พร้อมใช้งานในสถานการณ์จริงที่เอกสารหนาแน่น
41) เนื้อหาเสริมเพิ่มเติมเพื่อให้แน่ใจว่าความยาวรวมของเอกสารเพียงพอสำหรับการวัดผล fit-to-page อย่างชัดเจน
42) เนื้อหาเสริมเพิ่มเติมสำหรับการทดสอบแบบซ้ำที่ต้องการความเสถียรของผลจำนวนหน้าและระดับสเกลในทุกครั้ง
43) เนื้อหาเสริมเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มความเข้มข้นของข้อมูลและลดโอกาสที่เอกสารจะพอดีหนึ่งหน้าโดยบังเอิญที่สเกล 100%
44) เนื้อหาเสริมเพิ่มเติมเพื่อคงสภาพแวดล้อมการทดสอบที่สม่ำเสมอระหว่างนักพัฒนาหลายคนและหลายเครื่องมือ
45) เนื้อหาเสริมปิดท้ายสำหรับยืนยันว่าเปิด fit-to-page แล้วได้หนึ่งหน้าจริงในเคสที่ไม่มี hard break คั่นระหว่างย่อหน้า